Þann 2. september 2025 breyttist líf mitt að eilífu þegar ég missti elskulega son minn. Sorgin sem fylgdi var svo djúp að ég átti erfitt með að sjá leið út úr henni. Eftir að hann féll frá voru hugsanirnar um að falla aftur í neyslu stöðugar. Ég vissi að ég gæti ekki unnið þá baráttu ein.

Þann 31. mars síðastliðinn tók ég erfiðustu en jafnframt mikilvægustu ákvörðun sem ég hef tekið í langan tíma. Ég gekk inn á Hlaðgerðarkot, brotin á líkama og sál, og bað um hjálp. Ég vissi að ef ég tæki ekki ábyrgð á fíknisjúkdómnum mínum myndi ég ekki ná að halda edrúmennskunni sem ég hafði byggt upp og myndi ekki verda 16 ára edrú.

Í dag er ég enn edrú. Það er ekki sjálfgefið. Það er vegna þess að ég fékk hjálp þegar ég þurfti mest á henni að halda. Samhjálp og Hlaðgerðarkot gáfu mér von þegar ég hafði misst hana, styrk þegar ég átti engan eftir og minntu mig á að ég þyrfti ekki að ganga þessa leið ein.

Þess vegna ætla ég að hlaupa  10 km í Reykjavíkurmaraþoninu til styrktar Samhjálp.

Ég hleyp ekki bara fyrir Samhjálp þótt allur peningurinn renni til þeirra þá  hleyp ég líka minningu sonar minns, Hávarđs Mána. fyrir bata minn og fyrir allt það fólk sem á eftir að þurfa á þessari hjálp að halda. Ég vil að fleiri fái tækifæri til að lifa,  og ná bata alveg eins og ég fékk.

Ef þú hefur tök á því bið ég þig af einlægni að heita á mig. Hvert framlag, stórt eða smátt, skiptir máli. Saman getum við hjálpað fleiri að fá annað tækifæri.

Takk fyrir stuðninginn ❤️